จากเด็กนางรำที่ถูกมองข้าม สู่ตัวรับมันสมองของทีมชาติ
เส้นทางชีวิตของนักฟุตซอลหญิงทีมชาติไทยหลายคน ไม่ได้เริ่มจากสนามหญ้าเนียนๆ หรืออะคาเดมีหรูๆ แต่มาจาก “ปากกัด เท้าถีบ” ล้วนๆ และเรื่องของ “เดียร์” เพชรดาว ล้วนแก้ว คือหนึ่งในพล็อตที่ถ้าเอาไปทำหนัง คนดูยังต้องบอกว่าเกินจริง
เดียร์คือผู้เล่นเกมรับที่ขึ้นชื่อว่าอ่านเกมฉลาด ยืนตำแหน่งดี และเป็นชิ้นส่วนสำคัญของทีมฟุตซอลหญิงทีมชาติไทยในยุคสายเลือดใหม่ แต่ก่อนจะมาอยู่ตรงนี้ หลายคนอาจไม่รู้ว่าเธอเคยเป็น “นางรำ” มาก่อน และเส้นทางที่พาเธอมาถึงทีมชาติ ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเลยสักนิด
เด็กกรุงเทพฯ หนองจอก บ้านไม่ได้รวย แต่ไม่เคยจนใจ
เดียร์เป็นคนกรุงเทพฯ เกิดและโตที่หนองจอก ครอบครัวรับจ้างทั่วไป มีพี่น้อง 3 คน เธอเป็นน้องเล็ก บ้านเป็นครอบครัวกลางๆ ไม่ได้มีเยอะ แต่ก็ไม่ขาด ชีวิตแบบนี้แหละที่มันทำให้เด็กคนหนึ่งรู้จักคำว่า “ต้องสู้” ตั้งแต่ยังไม่ทันโตเต็มตัว
แล้วคำถามที่หลายคนสงสัยก็คือ เป็นผู้หญิงแท้ๆ ทำไมถึงมาหลงสนามบอลได้ เดียร์ตอบแบบตรงๆตามสไตล์เด็กจริง
🗣”จุดเริ่มต้นมาจากคุณครูที่โรงเรียนคารีอุปถัมภ์ บังคับให้มาเล่นฟุตซอล และมันก็กลายมาเป็นความชอบ หลังจากนั้นก็เล่นมาเรื่อยๆค่ะ”
จุดหักมุมสุดพีค นางรำถูกจับมาเตะบอล แล้วดันไปได้ไกลกว่าเดิม
ก่อนจะโดนคุณครู “ลากลงสนาม” เดียร์คือนางรำนาฏศิลป์ในช่วงประถม ป.1 ถึง ป.3 เรียกว่าโตมากับท่ารำมากกว่าท่ากดดันคู่แข่ง แต่สุดท้ายชะตากลับพาเธอมาอีกทาง
🗣”ตอนนั้นหนูไม่อยากเล่น ตอนนั้นหนูเป็นนางรำมาก่อน คือรำมาตั้งแต่ช่วง ป.1-ป.3 แล้วเหมือนคุณครูวิชาพลศึกษาเขาบังคับนางรำทั้งหมดให้มาเล่นฟุตซอลค่ะ”
และถามว่า “ชอบไหม” เธอเล่าตรงๆว่าตอนแรกก็แค่ตามเพื่อน แต่พอเล่นไปเล่นมา มันกลายเป็นของจริง
🗣”หนูก็เหมือนตามเพื่อนอะค่ะ ตอนแรกก็ถนัดนางรำ แต่พอครูบอกให้มาเล่นฟุตซอล เราก็เหมือนตามเพื่อนๆมา เล่นไปสักพักก็สนุก เล่นต่อมาเรื่อยๆ และพัฒนาตัวเองต่อมาเรื่อยๆ”
โรงเรียนกีฬากรุงเทพฯ ชีวิตเด็กที่ต้องสลับโหมด ฟุตบอลกับฟุตซอล
จากจุดเริ่มต้นเล็กๆ เดียร์ก้าวไปเรียนต่อมัธยมที่โรงเรียนกีฬากรุงเทพมหานคร ซึ่งตรงนี้เริ่มจริงจังขึ้น เพราะที่แห่งนี้เธอเข้าไปในฐานะนักกีฬาฟุตบอล ไม่ใช่ฟุตซอล
🗣”แรกๆหนูเล่นฟุตซอล มันก็ยังไม่ใช่ระบบอะไรขนาดนั้น ก็เล่นตามประสาเด็ก เล่นไปเรื่อยๆจนได้เข้ามาต่อที่โรงเรียนกีฬากรุงเทพมหานคร แห่งที่ 2 ที่นาหลวง ซึ่งที่นี่เขามีแต่ฟุตบอล หนูเข้าไปในฐานะนักกีฬาฟุตบอล ไม่ใช่ฟุตซอล”
แต่เรื่องมันไม่ได้จบแค่นั้น เพราะพอมีรายการแข่งใหญ่ โรงเรียนอีกแห่งจะมา “ดึงตัว” ไปเล่นฟุตซอล แล้วค่อยกลับมาซ้อมฟุตบอลต่อ เหมือนชีวิตต้องสลับโหมดตลอดเวลา
🗣”แต่เวลาไปแข่งกีฬาเยาวชนแห่งชาติ หรือรายการอื่นๆ ทางโรงเรียนกีฬากรุงเทพมหานคร แห่งที่ 1 ดินแดง จะมาเอาตัวไปเล่นฟุตซอล พอเสร็จการแข่งขันก็จะกลับมาซ้อมฟุตบอลที่แห่งที่ 2″
และเธอสรุปความต่างของสองกีฬาแบบคนเล่นจริง
🗣”ฟุตบอลมันเป็นเกมที่ช้ากว่า แต่ฟุตซอลมันต้องตื่นตัวตลอดเวลา”
เกมรับคือธรรมชาติ แล้วค่อยขยับเป็นตัวรับด้านข้างตามแท็คติก
ถ้าพูดถึงบทบาทในสนาม เดียร์คือสายรับโดยธรรมชาติ เป็นคนที่ทีมพึ่งพาได้ในเรื่องการยืนตำแหน่ง อ่านเกม และตัดบอล แถมบางจังหวะยังถูกถ่างไปเล่นตัวรับด้านข้างตามรูปแบบทีมอีกด้วย ตรงนี้สะท้อนว่าเธอไม่ได้เก่งแค่ “บู๊” แต่มีสมองฟุตบอลและการปรับตัวที่โค้ชไว้ใจ
มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต ช่วงเวลาที่ “คนเคยได้เล่น” กลายเป็น “คนไม่มีชื่อ”
บททดสอบหนักสุดของเดียร์เกิดขึ้นตอนเข้ามหาวิทยาลัยที่ ม.เกษมบัณฑิต วิทยาเขตร่มเกล้า จากเด็กที่เคยได้เล่นมาตลอด กลายเป็นคนที่เหมือนถูกวางไว้ข้างสนามแบบไม่มีใครมอง
🗣”ช่วงที่ลำบากที่สุดของหนูน่าจะเป็นช่วงที่เข้าปี 1 ที่ เกษมบัณฑิต คือหนูไม่ค่อยเข้าใจระบบ จากคนที่เคยได้เล่นก็กลายเป็นว่าไม่ได้เล่น กลายเป็นคนที่ไม่ได้มีใครสนใจเลย”
มันไม่ใช่แค่ไม่ได้ลงสนาม แต่ถึงขั้น “ไม่มีชื่อ” ในทัวร์นาเมนต์ด้วย ทั้งเจ็บ ทั้งยังไม่เข้าใจระบบทีม เกมรับ แท็คติก ทุกอย่างเหมือนรุมกินโต๊ะ
🗣”หนูไม่มีชื่อ ไม่มีอะไรเลย ที่ไปแข่งข้างนอก แม้แต่ในการแข่งขันระดับมหาวิทยาลัยหนูก็ยังไม่มีชื่อ บวกกับที่หนูเจ็บรวมถึงในจังหวะที่เข้าแท็คติกทีม หนูก็อาจจะยังไม่เข้าใจ ระบบทีม เกมรับ ก็ยังไม่ได้ ก็เลยทำให้ไม่มีชื่อ ตอนนั้นรู้สึกเสียใจ รู้สึกเฟล ร้องไห้ตลอด”
ร้องไห้ตลอด ไม่ใช่วันสองวัน แต่ “เป็นปี” นี่คือคำที่เธอพูดเอง
ร้องไห้เป็นปี แต่ไม่ยอมแพ้ เพราะอยากให้โค้ช “เสียดาย”
คนบางคนพอเจ็บพอหล่น ก็เลือกหยุด แต่เดียร์เลือกกลับมาสู้แบบเอาจริง เอาแบบให้โค้ชต้องหันมามองให้ได้
🗣”หนูเศร้าเป็นปีก็จริง แต่หนูก็คิดอยู่เสมอว่า จะทำยังไงให้โค้ชเห็นค่าในตัวเรา จะทำยังไงให้เรากลับมามีชื่อติดอีกครั้ง”
🗣”คือจะต้องทำให้โค้ชเขารู้สึกเสียดายในตัวเราบ้างอะไรแบบนี้ หนูก็เลยตั้งใจฝึกซ้อมขึ้นมา ซึ่งช่วงนั้นน่าจะเป็นช่วงที่แย่ที่สุดของหนูแล้ว”
และแรงขับที่พาเธอกลับมาได้ คือความมั่นใจว่าเธอมีของ เพียงแต่ต้องพิสูจน์ให้เห็นด้วยการซ้อมหนักและเรียนรู้ทุกวัน
🗣”หนูว่ามันเป็นความคิดแบบว่า หนูว่าหนูก็มีดีในตัวของหนู หนูจะพยายามทำให้โค้ชเขาเห็นว่า ถ้าเขาไม่เลือกหนู เขาจะต้องเสียดายหนู เพราะหนูมีความสามารถ แต่กว่าที่จะมีความสามารถ มันก็ต้องผ่านการฝึกอย่างหนัก เรียนรู้ในทุกๆวันเพื่อที่จะพัฒนาตัวเองให้ได้”
สุดท้ายชื่อของเดียร์กลับมา ไม่ใช่แค่กลับมาเฉยๆ แต่กลายเป็น “ตัวหลัก” และผู้เล่นสำคัญของทีมระดับมหาวิทยาลัยด้วย
ก้าวสู่ทีมชาติจริง ติดธงลุยอาเซียน 2024 และลุยต่ออาเซียน 2026
ทัวร์นาเมนต์แรกในนามฟุตซอลหญิงทีมชาติไทยของเดียร์ คือการติดทีมไปแข่งขันชิงแชมป์อาเซียน 2024 ที่ฟิลิปปินส์เป็นเจ้าภาพ และตอนนี้เธอกำลังร่วมฝึกซ้อมเพื่อเตรียมลุยศึกชิงแชมป์อาเซียน 2026 ระหว่างวันที่ 23 ถึง 28 กุมภาพันธ์ 2569 ที่เทอร์มินอลฮอลล์ ศูนย์การค้าเทอร์มินอล 21 โคราช จังหวัดนครราชสีมา
ที่มานางรำ ไม่ได้มาเพราะฝัน แต่เพราะโรงเรียน “ขาดคน”
พอพูดถึงอดีตนางรำ เดียร์ก็เล่าว่ามันคือวิชานาฏศิลป์ในโรงเรียนเล็กๆ ที่จำนวนเด็กมีจำกัด และวิชานี้ยังขาดคน เลยถูกจับไปยืนรำกับเพื่อนๆ
🗣”มันเป็นวิชาเรียนนาฏศิลป์ หนูอยู่ที่โรงเรียนเล็กๆที่ชื่อว่า โรงเรียนคารีอุปถัมภ์ มีเด็กนักเรียนจำนวนจำกัด วิชาเรียนนี้ยังขาดคนอยู่ เขาก็เลยจับไปรำกับเพื่อน 4-5 คน คนที่ไปรำก็คือเล่นฟุตบอลมาเหมือนกัน”
ที่พีคคือหนึ่งในเพื่อนของเดียร์ในวันนั้น คือ “อีน” เจนิสตา นุนาบี เพื่อนร่วมทีมชาติในวันนี้ด้วย เส้นทางชีวิตบางทีมันก็ประหลาด แต่โคตรเท่
วินัย ความอดทน และหัวใจที่ไม่ยอมแพ้ คือของจริงที่พาไปถึงทีมชาติ
เดียร์พูดถึงสิ่งที่สำคัญที่สุดแบบชัดเจน นี่ไม่ใช่แค่เรื่องเล่นบอลเก่ง แต่มันคือการอยู่กับความกดดันให้ได้
🗣”หนูว่าสิ่งสำคัญที่สุดของหนู หรืออาจจะเป็นสิ่งสำคัญที่สุดของทุกๆคนก็คือ เรื่องระเบียบวินัย ความอดทน ทั้งสภาพจิตใจต้องแกร่งและมีทัศนคติที่ดี”
🗣”เพราะถ้าวันนึง ถ้าเกิดหนูท้อขึ้นมาก่อน หนูก็คงไม่มีวันนี้ก็ได้ มันต้องสู้กับอะไรหลายๆอย่าง กว่าจะผ่านมาได้ มันก็ยากเหมือนกัน ทั้งความเหนื่อย ความเข้าใจ และทุกๆอย่าง เสียใจ ผิดหวัง อะไรแบบนั้น”
โทรบอกใครคนแรก ตอนติดทีมชาติ คำตอบมันอบอุ่นแบบคนบ้านๆที่จริงใจ
ตอนรู้ว่าติดทีมชาติครั้งแรก เดียร์บอกแม่ก่อนเป็นคนแรก และปฏิกิริยาของพ่อแม่ก็คือความดีใจแบบไม่ต้องปรุง
🗣”หนูบอกแม่คนแรกเลยค่ะ แม่กับพ่อก็บอกว่า ดีใจด้วย เขาก็ไม่คิดว่าหนูจะมาถึงจุดนี้ ไม่เคยพูดกับเขาเรื่องทีมชาติเลย”
🗣”หนูเป็นคนที่แบบว่า ไม่เคยคิดเลยว่าหนูจะมาติดทีมชาติ แต่พอมีชื่อติดมา ก็ตกใจและดีใจมากๆที่ความพยายามของเรา การที่เรากัดฟันสู้ มันไม่สูญเปล่า”
จากรองแชมป์สโมสร สู่กำแพงสำคัญของทีมชาติในอนาคต
เดียร์เพิ่งพา เกษมบัณฑิต เอฟซี จบรองแชมป์ เมืองไทยประกันภัย เดอะแชมเปี้ยนชิพ วีเมนส์ ฟุตซอล 2025 และด้วยบทบาทแนวรับที่โดดเด่น เธอถูกจับตาว่าจะเป็นกำลังหลักในเกมรับของทีมชาติไทยยุคใหม่ในระยะยาว
เดียร์เพชรดาว ล้วนแก้ว 🩷❤️🧡💛💚🩵💙💜
โปรแกรมฟุตซอลหญิงชิงแชมป์อาเซียน 2026 รอบแบ่งกลุ่ม กลุ่ม เอ ของทีมชาติไทย
ไทย พบ อินโดนีเซีย
🗓 วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2569 ⏰ 18:30 น.
🏟️ เทอร์มินอลฮอลล์ ศูนย์การค้าเทอร์มินอล 21 จ.นครราชสีมา
มาเลเซีย พบ ไทย
🗓 วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2569 ⏰ 18:30 น.
🏟️ เทอร์มินอลฮอลล์ ศูนย์การค้าเทอร์มินอล 21 จ.นครราชสีมา
📺 ถ่ายทอดสดทาง TrueVisions Now
ส่วนรอบรองชนะเลิศ จะจัดขึ้นในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2569 ขณะที่รอบชิงชนะเลิศ และรอบชิงชนะเลิศอันดับ 3 จะจัดขึ้นในวันที่ 2 มีนาคม 2569
บทเรียนของเดียร์ ที่แฟนบอลไทยควรจำไว้
ฟุตบอลหรือฟุตซอลมันไม่ได้ถามว่าคุณเริ่มจากอะไร แต่มันวัดกันที่คุณ “สู้แค่ไหน” เดียร์เริ่มจากการโดนบังคับ เริ่มจากความไม่มั่นใจ เริ่มจากการไม่มีชื่อ และเริ่มจากน้ำตาเป็นปี แต่สุดท้ายเธอใช้ระเบียบวินัย ความอดทน และความดื้อเงียบแบบนักสู้ พาตัวเองมาถึงทีมชาติได้จริงๆ
แฟนบอลที่อยากตามเรื่องราวสายเลือดใหม่ของฟุตซอลหญิงไทย และอัปเดตทุกความเคลื่อนไหวแบบเข้มข้น อย่าลืมติดตามกันต่อที่ ฟุตซอลสดบ้านกีฬา
